Een leeg vel. Pastels binnen handbereik. En er komt niets.
Iedereen heeft er een mening over. Gewoon doorwerken. Wachten op inspiratie. Alsof je een plant bent die vanzelf weer gaat bloeien als je er maar lang genoeg naar kijkt.
Alles geprobeerd
Ik heb de bekende middeltjes geprobeerd. Mediteren: ik viel in slaap. Lange wandelingen: ik kreeg blaren. Een digitale detox: die eindigde in ontwenningsverschijnselen van Instagram.
Ze werken allemaal. En geen van allen.
Een brandmelder
Vastzitten is voor mij geen ziekte die genezen moet worden. Het is een signaal. Iets vraagt om aandacht: vernieuwing, rust, of gewoon een goede nacht slaap. Een brandmelder die afgaat. Er is rook, maar nog geen vuur.
Daarom probeer ik een blokkade niet meer te doorbreken, maar te begrijpen. Wanneer voelde ik me voor het laatst echt vrij in mijn werk? Wat is er sindsdien veranderd?
Vaak zit ik vast in verwachtingen. Van mezelf, van mijn omgeving, of van algoritmes die bepalen wat goed is.
Tekenen op de muur
Dus stop ik met vechten. De muur waar ik tegenaan loop, gebruik ik als ondergrond. Ik schrijf erop, teken erop, plak er post-its op met de stomste ideeën die ik kan bedenken.
Beperkingen kunnen daarbij helpen. Een overzichtsstudie van onderzoek naar creativiteit laat zien dat een gezonde dosis beperkingen creativiteit stimuleert. Pas als het er te veel worden, werkt het verstikkend.
Frustrerend blijft het. Vastzitten is vastzitten. Maar het is geen eindpunt. Het is een tussenstop.
Wat doe jij als je vastzit? En wat bleek die blokkade je achteraf te vertellen?
Claudia
