Niemand zit te wachten op nóg een jaaroverzicht. Mijn timeline staat er al vol mee: geforceerde reflecties en levenslessen die mensen menen te hebben geleerd. Toch doe ik mee. Zie het als de digitale versie van het kerstdiner waar iedereen zijn verhaal kwijt moet. Betekenisloze rituelen zijn vaak de leukste.
Dit was het jaar waarin AI tegelijk de boosdoener en de redder van de mensheid werd. Ondertussen schreef Copilot mijn boodschappenlijstjes en vroeg ik me af of ik daar lui van werd. Waarschijnlijk wel. Maar als een computer me eraan herinnert dat het toiletpapier op is, ga ik daar niet principieel over doen.
Waar ik het meest over nadacht: waarom doen we wat we doen? Waarom schrijf ik dit stuk, dat niemand nodig heeft? Waarom kijk ik series af waarvan ik de plot drie afleveringen vooruit kan voorspellen? Omdat het kan, denk ik. En omdat stilzitten me slecht afgaat.
Ik heb dit jaar ook toegegeven dat productiviteit niet in afgevinkte lijstjes zit. Soms is het slimste wat je kunt doen zeggen: dit kan wel wachten. Niet makkelijk voor iemand die haar agenda behandelt als een heilig boek.
Verder heb ik geleerd dat de beste gesprekken plaatsvinden als je telefoon op 3% staat. Dat ik de nuttigste inzichten krijg als ik er niet naar zoek. En dat de mooiste dingen, in de kunst en daarbuiten, ontstaan als je van het plan afwijkt.
Voor 2025 heb ik één voornemen: minder voornemens. Het leven houdt zich toch niet aan de planning die je ervoor maakt.
Als je tot hier hebt gelezen, vraag je je misschien af waarom. Ik ook. Maar ik doe wel vaker dingen waarvan ik pas later snap waarom, of nooit.
Dus schrijf ik aan het eind van het jaar een stuk over hoe zinloos terugblikken is. Ja, dat is ironisch. Toch werkt het: als je even stilstaat bij wat er was, zie je beter waar je heen wilt.
En nu ga ik gewoon door. Met schrijven, en met dingen doen die niemand nodig heeft behalve ikzelf.